.....งานวานนั้นแบบว่าทรมานมากมาย ร้อนก้อร้อน รองเท้าก้อกัด -_-

หมกตัวกานอยู่แต่ในแมคฯขอรับ มานร้องของจิงเลยนะเนี่ย

ออกมาก้อไปเย้วๆหน้าเวที แล้วก้อเดินสโตรกชาวบ้านไปทั่วแง้ว

พอตกบ่ายๆเย็นๆ นู๋ยูกะนู๋เทรซก้อแฝงตัวกาดึ๊บๆไปงานโออิชิ งิงิ.....

J-trend : Cool Boy Street

อานนี้หลอนของแท้ได้ใจดีแง้วๆ

จาหลับตามายวะแง้ว......

โอ้ๆๆๆๆน่ารักกกกกกแง้ว

เท่มากกกกกกกกกแง้ว....

ท่าทางจาหนักนะแง้วๆ

โลลิขาว-ดำคู่นี้น่ารักนี้แง้ว....ยูช๊อบชอบ

อานนี้ยูเหงเค้ายืนยีผมอยู่หน้ากระจกในแมคฯนานมากแง้ว...แต่ออกมาเท่มากแง้ว^0^

Oishi cosplay contest

บันได.....ออฟชั่นเสริมแง้วๆ

ได้ถ่ายกะเฮียภาคย์ช่างภาคภูมิจิตเลยแง้วๆ

อานนี้มะมีคำบรรยาย................................แง้วๆ

***แล้วเจอกันงาน J pop Kingdom นะแง้วๆๆๆบาย.........***

เมื่อวันที่ 3 พ.ค. เรามีนัดต้องไปรับชุดคอสฯ ซึ่งเมื่อวันเสาร์ที่ 5 พ.ค. ก้อคอสเสร็จไปแล้ว

แล้ววันนั้นเราก้อนัดคนๆนึงไว้ด้วย เพราะว่าเค้าคนนั้นต้องไปซื้อชุดนักศึกษาที่โบนันซ่า

แล้วก้อไปตาลุยกันที่ตูน้ามคือว่าเรากะเค้าคนนั้น แบบว่าพากันหลง อย่างโง่เลยเรา

แต่ก้อโอเค ก้อไปเดินดูเสื้อผ้ากันน่ะขอรับ แล้วเราก้อนั่งรถกลับไปที่สยามฯต่อ

พอไปถึงโบนันซ่า ลุงแกก้อลากไปซื้อชุดนักศึกษา ตายและลุงเราจาขึ้นปี2แล้วเหรอ

ซื้อไปได้ 3 ชุด ต่อซะแบบว่า ไม่กล้าเดินด้วยเลย55+ อายแทน

แล้วก้อไปทานข้าวต่อที่มาบุญครอง เค้าก้อถามนะเวลาคุยทามมายถึงไม่มองน้าเค้าเลย

ถามเรา เราก้อไม่รุจาตอบยังไงเหมือนกาน ก้อแบบว่า...นะ มานอธิบายยากอ้ะ

ทานเสร็จแล้ว ก้อไปเดินเล่นในสยาม (แบบว่าไร้จุดหมาย)

อีตาลุงเปงรายชอบมาเล่นผมเราสงสัยโรคจิตแน่ๆ55+ ล้อเล่งนะลุง

ปากดีไปยังง้านเองแหละเรา (สงสัยติดคำนี้มาจากลุงแน่ๆเลยเรา)

พูดแล้วก้อเริ่มคิดถึง (พูดไปพลางน้ำตาไหลไป...ฮือๆๆ)

แล้วก้อได้ไปถ่ายพุริคุระกันในหลืบตรงเซนเตอร์พอยท์

สังเกตได้เลยว่าใครถ่ายจนกลายเปงเจ้าแม่ไปแล้วดูจากท่าทางการแอคชั่นของแต่ละคน

และแล้วถึงเวลาต้องร่ำลากัน ลุงก้อมายืนคอยรถเมล์เปงเพื่อนเรา

และแล้วก่อนกลับลุงก้อยังไม่เลิกที่จะเล่นผมเรา เอามือมาขยี้ผมชาวบ้านเล่นอยู่ได้

สาย 16 มาแว้ว เอ้านั่นมานเพื่อนช้านนี่นา ฟลุคจิงๆเยยเรา

สุดท้ายเราก้อกลับบ้านโดยนั่งไปกับเพื่อน แล้วค่อยๆโบกมืออำลาลุง

อยากบอกว่าวันนั้นเรามีความสุขมากเลยนะ เราก็ไม่รุเหมือนกันว่าเปงเพราะอไร

แล้วหวังว่าลุงก้อคงจาคิดเหมือนกันกับเรานะ...มิสลุงมากมายที่สุดเลย

...จากเมื่อไหร่ก้อไม่รุ ที่ในใจดูแปลกไป

จากอะไรไม่มากมาย แต่คล้ายๆคิดถึงเธออยู่ได้

ก้อมีบางที ที่ตัวเองยังแปลกใจ

เมื่อจิตใจมันหวั่นไหว เกือบคล้ายๆฉันรักเธอ

ทุกความรุสึก ก้อมีอะไรลึกซึ้งให้เก็บไว้

เรื่องเล็กๆที่มันมีความหมาย เกือบคล้ายๆคำว่า "รัก"

ไม่เคยรุใจตัวเองว่ารักเธอ

มันคือความอ่อนไหว กลายเปนคำว่า "รัก" เข้ามาทักทายในจิตใจ

นี่ใช่มั้ยอะไรที่ใครเรียกกันว่า "รัก"

เธอคือใครคนนั้นเพียงแค่นี้ที่ใจต้องการ

เธอรุสึกเหมือนฉันรึป่าว...

นี่คือรักจิงๆใช่มั้ย ไม่ใช่ฉันคิดไปอย่างนั้นคนเดียว

อยากระบายให้เธอรุ แต่เธอคงไม่เข้าใจ

เมื่อถ้าเธอมาเปนฉัน ได้แบ่งปันเรื่องมากมายทุกความรุสึก

ไม่มีอะไรที่ฉันไม่เข้าใจ ก้อเมื่อใจของเราในวันนี้

อาจจเป็นของกันและกัน เมื่อมันรุใจตัวเองว่ารักเธอ

เสียงที่ดังจากใจ ฉันไม่เคยจะใส่ใจ

ฉันเพิ่งจะได้รุว่ารักเธอเสมอมา

ได้ยินเสียงหัวใจที่พูดว่า รักมากมายให้เพียงเธอ...